π. Γαβριήλ Μακαβός (1923-3 Δεκεμβρίου 1993)

V_Zacharis

Παλαιό Μέλος
#24
Είναι ο Μακαβός αυτός; Είμαστε σίγουροι; Μοιάζει (χωρίς όμως μάλλον να είναι) με τον διακο-Διονύση Φιρφιρή.

κ.Πιράρ-π.Χρυσοβαλάντη καμιά ιδέα;
 

dimskrekas

Δημήτρης Σκρέκας
#25
Είναι ο Μακαβός αυτός; Είμαστε σίγουροι; Μοιάζει (χωρίς όμως μάλλον να είναι) με τον διακο-Διονύση Φιρφιρή.

κ.Πιράρ-π.Χρυσοβαλάντη καμιά ιδέα;
Καλά Βασίλη, εσύ διετέλεσες και Φιρφιρικός... Καταλαβαίνεις ότι μοιάζει, αλλά Φιρφιρής δεν είναι... ''Το τρισσόκλεον δώρον προσκομίσατε,... τον τρισάγιον ύμνον'', παρατήρησε κ θα καταλάβεις Πρέπει να είναι από τα cds του Παπαδά.

Δ.
 
Last edited:

V_Zacharis

Παλαιό Μέλος
#26
Καλά Βασίλη, εσύ διετέλεσες και Φιρφιρικός...
:p
Καταλαβαίνεις ότι μοιάζει, αλλά Φιρφιρής δεν είναι...
Μα το είπα.
''Το τρισόκλεον δώρον προσκομίσατε,... τον τρισάγιον ύμνον'', παρατήρησε κ θα καταλάβεις Πρέπει να είναι από τα cds του Παπαδά.
Δεν ξέρω, δεν μου κάνει "μπαμ" για Μακαβός. Ίσως να είναι, δεν ξέρω, απλά ρωτάω για επιβεβαίωση. Τα CD του Παπαδά δεν τα 'χω.
 

SINGEORGE

Παλαιό Μέλος
#29
Ανεβάζω και εγώ μερικά κομμάτια από τον μακαριστό π. Γαβριήλ. Αν υπάρχει θέμα πνευμ. δικαιωμάτων ή αν έχουν ξανά -ανέβει (ζητώ συγνώμη). Οι αρμόδιοι σε αυτήν την περίπτωση ας τις αποσύρουν. Ευχαριστώ.
 

Attachments

#31
δεν γνωριζω μπορει και να χουν ανεβει, αμα επιτρεπεται ν ανεβάσω και αλλα?
 

Attachments

#33
Αν είχε ο Γέρο Γαβριήλ Μακαβός σύλλογο θαυμαστών, τότε σίγουρα θα ήμουν πρόεδρος.
Πάνε χρόνια που άκουσα αυτό το κλασσικό cd της ηχογράφησης των αργών Ανοιξανταρίων. Δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μάλλον θα έλεγα δεν μου άρεσε τότε.
Εκτοτε, και αφου διήλθα δια μέσου αρκετών - όχι πολλών - ακουσμάτων, τελευταία έχω καταλήξει στον Γέροντα αυτό.
Δεν ξέρω πως να το εκφράσω. Εχει κάτι άλλο. Εχουμε όλοι ακούσει "στιβαρούς" ψάλτες που έχουν ρυθμό και μελωδία στην έκφραση τους. Ομως όταν ακούω τα αργά Ανοιξαντάρια από τον Γέρο Γαβριήλ, είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν ψάλλει απλά. Προσεύχεται. Και επειδή προσεύχεται, το μέλος σε πολλά σημεία γίνεται πολύ γλυκό και ευπροσήγορο, και σε άλλα χρονικό και έντονο. Η φωνή του παίρνει την χροιά που αρμόζει στην δεδομένη στιγμή.
Επίσης αυτή η άνεση στην τήρηση των γραμμών του ψαλλόμενου μέλους με καταπλήσσει και με προβληματίζει.
Ενώ τηρεί απαρέγκλητα την παραλλαγή - ας πούμε - του μέλους, δεν δεσμεύευται απ αυτήν, αλλά της δίνει μια άλλη δυναμική-δεν ξέρω αν είναι σωστός όρος. Δεν κινείται (μόνο) στα πλαίσια των αναλύσεων που γενικά όλοι εκτελούμε αλλά προχωρεί αλλού. Προσδίδει στο μέλος μια μουσικότητα και μια φυσικότητα που πουθενά αλλού - εγω τουλάχιστον- δεν την βρίσκω.
Και αυτό, το τελευταίο σημείο, είναι που με προβληματίζει.
νομίζω η μουσική μας έχει χάσει την μουσικότητα, την φυσικότητα και την εκφραστικότητα της. Μια η μεταγραφή από την παλαια γραφή, μια η επιρροές από τα "σολφέζ", μια το ξερό μας το κεφάλι που δεν κανουμε προκοπή πνευματική, έχει φέρει την εκκλήσιαστική μουσική σε μια φάση που πολλές φορές λες "μα καλά, αυτός ο κόσμος, πως πάει στην εκκκλησία; Πως αντέχει;"
Με συγχωρείτα που μακρηγόρησα, αλλά νοιώθω ότι ίσως κάποιο να με συνερίζεσται, και να έχετε και σεις αυτό το θέμα.

Απο την ιστοσελίδα http://psaltiri.org/ αλίευσα το παρακάτω " Τη Υπερμάχω ...."
Δεν υπαρχει εκδόμένο στα 2 CD που κυκλοφορούν με τον Γέροντα.
Καλό άκουσμα......
 

Attachments

#34
και ένα σχόλιο από φίλο, που μπορεί να μην γνωρίζει μουσική, αλλά σίγουρα έχει αισθητήριο καθαρό κι "ψαλτικό".

".....το κομμάτι σου προκαλεί μια γλυκιά χαρμολύπη, θέλεις να κλαις αλλά χαίρεσαι ταυτόχρονα. Σε παίρνει αλλού. Πρόσθετα έχει μια γνησιότητα χωρίς επιτηδεύματα.Μαγεία....."

Πράγματι, η μουσική της εκκλησίας μας, όταν είναι στην φύση της, θέλγει το πλήρωμα.
 
Top