Π11E. Μουσικὰ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς Πάσχα. Εὐαγγέλιον Ἀγάπης εἰς ὁμηρικὴν διάλεκτον

frephraim

Παλαιό Μέλος
#21
Σημείωση: Το πρώτο "όλβου" πρέπει να γίνει "όλβω". Έχει γραφεί δύο φορές "όλβου" εκ παραδρομής.
Εὐχαριστῶ!
Μήπῶ εἶναι λάθος ἐπίσης ἡ λέξις «τύμβεσιν»; Στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ τοὐλάχιστον δὲν πρέπει νὰ γραφῇ μὲ «ν» στὸ τέλος ἀφοῦ ἀκολουθεῖ σύμφωνο.
 
Last edited:
#22
Τὴν μελοποίηση τοῦ Εὐαγγελίου τὴν ἔχω ἀκουστὰ ἀπὸ τὴν Μουσική Ζωοδόχο Πηγή τοῦ Χατζηαθανασίου. Εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τοῦ Πετρίδη;
Είναι το ίδιο ( περίπου) κείμενο. Στη Ζωοδόχο Πηγή φέρεται ανωνύμως ( την προέλευσή του γνωρίζει ο επιμελητής της έκδοσης του εν λόγω τόμου), και δεν είναι του Χατζηαθανασίου. Το κμν του Πετρίδη αναφέρει ότι είναι μέλος Προκοπίου Συγκέλλου Μελά, και το διόρθωσε ο Θρ. Στανίτσας, από εκτέλεση του οποίου καταγράφει ο Πετρίδης. Το ίδιο Ευαγγέλιο κυκλοφορεί και σε χφ Γ. Τσαούση, από το οποίο κυρίως ψάλλεται στην Αθήνα ( πβ. χορός Θ. Βασιλικού, ή κ Θ. Βασιλικός μονωδία).

δ.
Τά 'πες όλα με το νί και με το σίγμα...:D Δημητράκη, αλλά μου κάνεις και asist:D.
Τό 'λεγε ο παπα-Τσούμαρης στη Μητρόπολη της Κηφισιάς κάθε χρόνο. Το χειρόγραφό του είχε ξεθωριάσει από τη χρήση και το αντέγραψα π.Σ (πρό Στανίτσα:D).
Πήγαινα Λύκειο τότε....
Ε.Σ. (... επί Στανίτσα:D). Εψάλη στη συναυλία του Χίλτον με ... τριπλό ισοκράτημα (Νη-Βου-Δι) και σημειώθηκε στο βιβλίο του Χατζηαθανασίου.
Τις παρτιτούρες στις συναυλίες αυτές τις έγραφε ο αείμνηστος Γ. Τσαούσης.
Όμως επειδή ήταν μεγάλο, στη συναυλία παραλείψαμε μια στάση, που αφαιρέθηκε από την παρτιτούρα... (δεν την έχω).
Στο βιβλίο του Μιχαλάκη Χατζηαθανασίου, συμπλήρωσα τη στάση που έλειπε από πολυγραφημένο χειρόγραφο της Ι.Θ.Σ.Χ. που όμως ήταν γραμμένο με διαφορετικό τρόπο, όπως φαίνεται στο συνημμένο.
Αυτά!
ν.
Ο Σύγκελλος Προκόπιος Μελάς (πρβλ. κ εδώ) είναι αδιαμφισβήτητα Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ο οποίος και το εγκαινίασε και το καθιέρωσε να ψάλλεται από χορό ιερέων:wink: στον Πατρ.Ναό επί Αθηναγόρου (με τριπλό ισοκράτημα:wink:). Η ωραιότερη εκτέλεση που έχω ακούσει είναι από τον καλλίφωνο γαμπρό του, αείμνηστο π. Αγαθόνικο Λαζόγλου (Ι.Ν.Εσταυρωμένου Αιγάλεω, αρχές δεκαετίας 80). Δεν την έχω εύκαιρη!:eek:

ΥΓ. Οι (κεκοπιακότες) Πατριαρχικοί ψάλτες κρατούσαν, φαντάζομαι, διακριτικά ίσον...φθονούντες το "σουξέ" της σύνθεσης. :D:rolleyes:
Εμένα μου αρέσει το συνημμένο. Το θεωρώ πολύ πιο όμορφο και εύστοχο από άλλες λύσεις. Από το πληρέστατο Μουσικό Πεντηκοστάριο του π. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη.
 

Attachments

dimskrekas

Δημήτρης Σκρέκας
#23
ΓΙΑΝΝΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ;70550 said:
Τά 'πες όλα με το νί και με το σίγμα...:D Δημητράκη, αλλά μου κάνεις και asist:D.
Τό 'λεγε ο παπα-Τσούμαρης στη Μητρόπολη της Κηφισιάς κάθε χρόνο. Το χειρόγραφό του είχε ξεθωριάσει από τη χρήση και το αντέγραψα π.Σ (πρό Στανίτσα:D).
Πήγαινα Λύκειο τότε....
ν.
Αφιερούται ( έτερον άκουσμα)
ευγενέστατη προσφορά Δ. Λέκκα

Δ.
 

stapaman

Εφησυχάζων & ενίοτε προξενών αλγεινάς εντυπώσεις δ
#24
Εὐχαριστῶ!
Μήπῶ εἶναι λάθος ἐπίσης ἡ λέξις «τύμβεσιν»; Στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ τοὐλάχιστον δὲν πρέπει νὰ γραφῇ μὲ «ν» στὸ τέλος ἀφοῦ ἀκολουθεῖ σύμφωνο.

Χριστός Ανέστη, πάτερ!

Δεν γνωρίζω... Ας μιλήσουν οι φιλόλογοι! Τσάμπα τους πληρώνουμε εδώ μέσα;;; :D
 

π. Μάξιμος

Γενικός Συντονιστής
#25
Εὐχαριστῶ!
Μήπῶ εἶναι λάθος ἐπίσης ἡ λέξις «τύμβεσιν»; Στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ τοὐλάχιστον δὲν πρέπει νὰ γραφῇ μὲ «ν» στὸ τέλος ἀφοῦ ἀκολουθεῖ σύμφωνο.
Χριστός Ανέστη, πάτερ!

Δεν γνωρίζω... Ας μιλήσουν οι φιλόλογοι! Τσάμπα τους πληρώνουμε εδώ μέσα;;; :D
Στή δοτική πληθυντικοῦ τῶν τριτοκλίτων οὕτως ἤ ἄλλως δέν μπαίνει νῦ.
Ἀλλά ἐδῶ τί ἀλχημεῖες εἶναι; Ὁ τύμβος εἶναι δευτερόκλιτο καί ἡ δοτική κάνει τύμβοις.
Στήν ὁμηρική (δῆθεν) ἀλλάζει;

 
Last edited:

Γιώργος Μ.

Παλαιόν μέλος
#26
Το πρόβλημα δεν είναι νομίζω το ν, αλλά η κατάληξη -εσι. Κατά πάσα πιθανότητα είναι ο τύπος τύμβοισι (κατά την ομηρική συνήθεια να εκτείνεται η κατάληξη της δοτικής πληθ. των β κλίτων για μετρικούς λόγους).

πβ. από το προοίμιο της Οδύσσειας:
αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι͵ Διὸς δ΄ ἐτελείετο βουλή
 

π. Μάξιμος

Γενικός Συντονιστής
#27
Το πρόβλημα δεν είναι νομίζω το ν, αλλά η κατάληξη -εσι. Κατά πάσα πιθανότητα είναι ο τύπος τύμβοισι (κατά την ομηρική συνήθεια να εκτείνεται η κατάληξη της δοτικής πληθ. των β κλίτων για μετρικούς λόγους).

πβ. από το προοίμιο της Οδύσσειας:
αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι͵ Διὸς δ΄ ἐτελείετο βουλή
Εὐχαριστοῦμε Γιῶργο. Ἤμουν στό Ναό καί ὅπως ξέρεις ἔχουμε τό 15τομο τοῦ Δημητράκου [τό ἔχουμε κι ἐδῶ]. Δέν συναντᾶται τέτοιος τύπος. Νομίζω ὅτι αὐτά εἶναι πειράματα καί μᾶλλον τό τύμβεσι ἔγινε ἄκριτα κατά μίμηση τοῦ μνήμασι.
Ἀλλά καί τύμβος εἶναι τό ἀκριβῶς τό μνῆμα; Ἔστω ὅτι εἶναι. Ὅλη αὐτή ἡ «μεταγραφή» στήν ὁμηρική ξέρουμε ἄν εἶναι ἔγκυρη; Ἔχει ἐλεγχθεῖ;
Μήπως τά ποντιακά εἶναι ἀκριβέστερα...;;;


 

filomousos

Παλαιό Μέλος
#28
Σαφώς και όχι Πάτερ ,
αλλά αποτελούν άλλη ''ενότητα'' γιατί ως γνωστόν ως ''πρωτοπόροι'' μάλλον ανακάλυψαν και την αμερικανική ήπειρο πολύ πριν τους Βίκινγκς και τον Κολόμβο :)
 
E

emakris

Guest
#31
Ο Σύγκελλος Προκόπιος Μελάς (πρβλ. κ εδώ) είναι αδιαμφισβήτητα Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ο οποίος και το εγκαινίασε και το καθιέρωσε να ψάλλεται από χορό ιερέων:wink: στον Πατρ.Ναό επί Αθηναγόρου (με τριπλό ισοκράτημα:wink:).
Είναι διασταυρωμένες αυτές οι πληροφορίες; Και σε ποια ακριβώς εποχή αναφερόμαστε; Υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για τον Προκόπιο Μελά;
 
#34
Σαφώς και όχι Πάτερ ,
αλλά αποτελούν άλλη ''ενότητα'' γιατί ως γνωστόν ως ''πρωτοπόροι'' μάλλον ανακάλυψαν και την αμερικανική ήπειρο πολύ πριν τους Βίκινγκς και τον Κολόμβο :)
Σωστά .
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες ( έρευνα αμερικάνικου ινστιτούτου που σύντομα θα ΄δει το φως της δημοσιότητας ) ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν Έλληνας και μάλιστα Πόντιος :D


Στο θέμα τώρα : θεωρώ την σύνθεση όχι κατάλληλη για χρήση εντός ναού ( και μάλιστα πατριαρχικού :D).
Αλλά δεν μου αρέσει και σαν σύνθεση γενικά . Ένα κακόγουστο "βαλς" .
 
E

emakris

Guest
#35
Στο θέμα τώρα: θεωρώ την σύνθεση όχι κατάλληλη για χρήση εντός ναού (και μάλιστα πατριαρχικού :D).
Αυτό είναι άλλο ζήτημα. Θα πρέπει καταρχήν να διαπιστωθεί εάν όντως εψάλλετο στον πατριαρχικό ναό και μάλιστα με τον συγκεκριμένο τρόπο.
 

dimitrios.zaganas

Παλαιό Μέλος
#37
Είναι διασταυρωμένες αυτές οι πληροφορίες; Και σε ποια ακριβώς εποχή αναφερόμαστε; Υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για τον Προκόπιο Μελά;
Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών και αυτηκόων (Δ. Παϊκόπουλος, Σ. Τσιλιβίδης, π. Σ. Φαράσογλου), ξεκίνησε να ψάλλεται χορωδιακά υπό τη διεύθυνση του συνθέτου (με τριπλό συνεχόμενο ίσον) στην Παναγία του Πέραν και κατόπιν εισήχθη και στον Πατριαρχικό ναό (επί Αθηναγόρου και μάλλον επί πρωτοψαλτίας Θρ. Στανίτσα). Ο εκ Κρήτης ορμώμενος Σύγκελλος ήταν γνωστός για τη μουσική του κατάρτιση και τη συνθετική και ποιητική του ικανότητα. Δύο "Θεοτόκε Παρθένε" του (αρτοκλασίας, ήχ. Β΄ κ πλ.Β΄) δημοσιεύονται στις Επιλογές του Δ. Παϊκόπουλου (Πανδέκτη Εκκλ. Μουσικής, τ. Γ΄, σσ. 138-142).

υγ. Επί Αθηναγόρου καθιερώθηκε σταδιακά στον Πατριαρχικό ναό και το "Φως ιλαρόν" του Ι. Σακελλαρίδη, όπως κ άλλες "δυτικότροπες" συνθέσεις. Το αρχαίο κατέληξε να ψάλλεται μόνο στις μεγάλες εορτές.
 
Last edited:
#38

... Μήπῶς εἶναι λάθος ἐπίσης ἡ λέξις «τύμβεσιν»; Στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ τοὐλάχιστον δὲν πρέπει νὰ γραφῇ μὲ «ν» στὸ τέλος ἀφοῦ ἀκολουθεῖ σύμφωνο.
Στή δοτική πληθυντικοῦ τῶν τριτοκλίτων οὕτως ἤ ἄλλως δέν μπαίνει νῦ.
Ἀλλά ἐδῶ τί ἀλχημεῖες εἶναι; Ὁ τύμβος εἶναι δευτερόκλιτο καί ἡ δοτική κάνει τύμβοις.
Στήν ὁμηρική (δῆθεν) ἀλλάζει;
Το πρόβλημα δεν είναι νομίζω το ν, αλλά η κατάληξη -εσι. Κατά πάσα πιθανότητα είναι ο τύπος τύμβοισι (κατά την ομηρική συνήθεια να εκτείνεται η κατάληξη της δοτικής πληθ. των β κλίτων για μετρικούς λόγους).

πβ. από το προοίμιο της Οδύσσειας:
αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι͵ Διὸς δ΄ ἐτελείετο βουλή
Δεν έχει πρόβλημα το "ν", διότι ο κανόνας λέει ότι τίθεται χάριν ευφωνίας όταν ακολουθεί είτε φωνήεν, είτε κάποιο από τα "ψιλά" [κ,π,τ] ή τα "διπλά" [ξ,ψ] σύμφωνα.
(Ως γνωστόν τα σύμφωνα διακρίνονται (και) ως (αναλόγως της ανατομικής προέλευσης παραγωγής τους):
- ουρανικά: κ - γ - χ
- χειλικά: π - β - φ
- οδοντικά: τ - δ - θ
όταν δε, αυτές οι 3 τριάδες αναγνωσθούν κατακόρυφα, μας δίνουν, άλλη μια κατηγορία διάκρισης (αναλόγως του "πάχους/διάρκειας φώνησης):
- ψιλά: κ - π - τ
- μεσαία: γ - β - δ
- δασέα: χ - φ - θ
Τα "διπλά": ζ , ξ , ψ, προέρχονται από συνένωση του "σίγμα" με αντίστοιχα: των δ+σ=ζ, κ+σ=ξ, π+σ=ψ. Άρα, τα δύο τελευταία, ξ, ψ, έχουν αρχικό τους, ένα "ψιλό", το "κάπα" και το "πι" αντίστοιχα, οπότε εμπίπτουν στον παραπάνω κανόνα περί των "ψιλών".
Ομοίως, το τελικό "νι" - τουλάχιστον στη γραμματική της δημοτικής που έμαθα εγώ, οφείλει να παραμένει και στα αρνητικά μόρια: "μην" και "δεν" όταν ακολουθούνται - εκτός από φωνήεν - από κάποιο από τα "ψιλά", ή τα 2 "διπλά" σύμφωνα, που αναφέρονται παραπάνω. Και έτσι το κάνω.

Ορθώς επισημάνθη το "ατυχές" της καταλήξεως -εσιν ως 2ο-κλιτου και ορθώς απεδόθη η εκτεταμένη μορφή "τύμβοισι", κάτι που αφηρμόζετο ακόμη και στο άρθρο/αντωνυμία, δοτ. πληθ., "τοις" ως "τοίσιν", πχ, από το πρώτο 10στιχο της Οδύσσειας, που το μαθαίναμε από στήθους στο σχολείο: "... αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ".

Να προσθέσω τη δική μου απορία, το: "όλβω" και "όλβου" δεν πρέπει να αντιστοιχεί στο: "Θανάτω θάνατον" ;
απ' όσο γνωρίζω όμως, όλβος σημαίνει: ευτυχία, ευδαιμονία ...
(εκτός αν μου διαφεύγει κάτι...).
Επίσης, ο παρακείμενος "πεπάτηκεν" δεν συνάδει με τους αορίστους: (μετοχή) "εγερθείς" και "εδωρήσατο", αλλά προφανώς, δεν "έβγαιναν" οι συλλαβές μετρικά.
(Οι μεταφράσεις ποιητικών κειμένων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον προς γλώσσα που δεν είναι η μητρική του μεταφραστή).
 
Top