petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Επειδή αναφέρθηκαν τα όσα είπα, θα απαντήσω. Στη συζήτηση προηγουμένως για τη δοξολογία και το μακάμι πάνω στο οποίο είναι γραμμένη, αναφέρθηκε από τον κ. Μακρή ότι το άκουσμα του ήχου ως «μπεστενιγκιάρ» είναι «αφύσικο και κουραστικό. Προσωπικά, θεωρώ ότι η θέση του περί αφύσικου και κουραστικού ακούσματος είναι σωστή, πλην όμως έτσι είναι αυτό το μακάμι. Θέλει γα φυσικό και ζω φυσικό, με βάση τη γνώση τουλάχιστον που έχω εγώ, πέμπτη ελαττωμένη. Εγώ λοιπόν στο σχήμα θέση - αντίθεση, κάνω τη σύνθεση και λέω ότι έτσι είναι το σωστό, και το σωστό είναι αφύσικο και κουραστικό. Να το αλλάξουμε για να μην είναι αφύσικο και κουραστικό; Όχι. Εκεί τίθεται ένας νέος προβληματισμός μου που λέει ότι τα μέλη τα οποία είναι επηρεασμένα από μακάμια δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στη μουσική και όχι στη σύνθεσή της με τον λόγο. Αυτή η σύνθεση του Ιακώβου μουσικά εμένα με μαγεύει, αυτή η «παραφωνία» με εξιτάρει, μου ερεθίζει το μουσικό ένστικτο με την καλή έννοια. Πλην όμως, το θεωρώ απάδον ως προς τη φιλοσοφία της σύνθεση εκκλησιαστικών μελών που ο λόγος με το μέλος είναι άρρηκτα δεμένα. Το ίδιο θεωρώ και για τις άλλες Δοξολογίες που ανέφερα ή και για κάποια Άξιον εστί τα οποία είναι γραμμένα με αυτήν τη λογική. Μπορεί να μας αρέσει, μπορεί να μας ανοίγει μουσικά νέους δρόμους, όμως η ψαλτική είναι η αρμονία λόγου και μέλους, και κατά τη γνώμη μου έχει διαρραγεί. Ελπίζω να έγινα σαφής.
