ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
"Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο και τραγουδάμε..."
Οι στίχοι είναι του Γ. Ρίτσου & η μουσική είναι του Γ. Μαρκόπουλου
Οι στίχοι είναι του Γ. Ρίτσου & η μουσική είναι του Γ. Μαρκόπουλου
Προτιμήσεις ψαλτών σε κοσμική μουσική
- Thread starter petrosgrc
- Start date
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
emakris
Μέλος
Σε τι ακριβώς αναφέρεστε; Στο φωνητικό ύφος, στην αρμονική συνοδεία ή σε κάτι άλλο;
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Στο φωνητικό ύφος.
emakris
Μέλος
Απολύτως λαϊκό νησιώτικο, χωρίς τον συνήθη και παλαιόθεν καθιερωμένο εξωραϊσμό της δισκογραφίας.
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Προτιμώ τον εξωραϊσμό, αν το θέτετε έτσι... Αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το ακούσω. Μπορεί να είναι το αυθεντικό παραδοσιακό, αλλά εμένα μου θυμίζει τον πλανόδιο πωλητή με τη ντουντούκα, απλώς με μελωδία.
Last edited:
emakris
Μέλος
Και με την ψαλτική το ίδιο δεν συμβαίνει; Σας αρέσει το απολύτως παραδοσιακό ή "παλαιικό" ένρινο ψάλσιμο; Υποθέτω πως όχι...
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Καλώς υποθέτετε...
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Υπάρχει ερωτήματα πάντως που ακόμα δεν μπορώ να απαντήσω, τουλάχιστον μέσα μου. Παραδοσιακό είναι απαραιτήτως κάτι που είναι πρωτόγονο και τραχύ; Το να το εξευγενίσεις κάπως είναι αλλοίωση; Η παράδοση μπορεί να λειτουργήσει μόνο στον τόπο που γεννήθηκε και υπό τις συνθήκες που τη γέννησαν; Η αισθητική είναι θέμα εποχής και τόπου καθαρά; Μπορούμε να διατυπώσουμε μία θεωρία που να ισχύει παντού και πάντα για την παράδοση ή το υποκειμενικό στοιχειο είναι τόσο ισχυρό ώστε ό,τι και αν πούμε έχει περάσει από το φίλτρο της ιδιοσυγκρασίας του γράφοντος. Θέτω τα ερωτήματα για έναν προβληματισμό γενικώτερο και για την παράδοση αλλά και για την ψαλτική.
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
Το ίδιο τραγούδι ερμηνεία από τον αείμνηστο Δ. Μητροπάνο.
ΥΓ.: ΑΩΝΊΑ Η ΜΝΗΜΗ και των δύο ερμηνευτών.
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
Οι στίχοι είναι του Κ. Μόντη & η μουσική είναι του Μ. Τόκα.
Ερμηνεία: Δ. Μητροπάνος & Μ. Τόκας
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Ερμηνεία που εμένα τουλάχιστον με κάνει και ανατριχιάζω. Ειδικά στο κουπλέ στη φράση «και ποιο λιμάνι;» συνειδητοποιεί κάποιος γιατί ο Καζαντζίδης ήταν κάτι παραπάνω από τραγουδιστής... Τι να πεις και για Δερβενιώτη στη μουσική και Κολοκοτρώνη στους στίχους. Απλώς υποκλίνεσαι...
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
"Οι Μοιραίοι"
Ο στίχος είναι του Κ. Βάρναλη & η μουσική είναι του Μ. Θεοδωράκη
Ερμηνεία: Γρ. Μπιθικώτσης
Mες την υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα) όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές· εψές,
σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
Φταίει το κεφάλι το κακό μας! Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα δεν το βρε και δεν το πε ακόμα...
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα, όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Υγ.: το παρόν μήνυμα αναρτάται με αφορμή της συμπλήρωσης πέντε (05) χρόνων από την εις Κύριον εκδημία του Έλληνα μουσουργού.
(Ξεχωρίζω από το βιογραφικό του: "Λέγεται ότι στην ηλικία των 12 ετών έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Τη διετία 1937-1939 πήρε τα πρώτα μαθήματα βιολιού στο Ωδείο Πατρών και δημιούργησε τα πρώτα του τραγούδια, συνθέσεις οι οποίες βασίστηκαν σε στίχους των Σολωμού, Παλαμά, Δροσίνη και Βαλαωρίτη, τους οποίους έβρισκε άλλοτε στα σχολικά βιβλία και άλλοτε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα ήταν οι ψαλμωδίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στις οποίες έπαιρνε μέρος ως ψάλτης."
Ο στίχος είναι του Κ. Βάρναλη & η μουσική είναι του Μ. Θεοδωράκη
Ερμηνεία: Γρ. Μπιθικώτσης
Mες την υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα) όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές· εψές,
σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
Φταίει το κεφάλι το κακό μας! Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα δεν το βρε και δεν το πε ακόμα...
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα, όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Υγ.: το παρόν μήνυμα αναρτάται με αφορμή της συμπλήρωσης πέντε (05) χρόνων από την εις Κύριον εκδημία του Έλληνα μουσουργού.
(Ξεχωρίζω από το βιογραφικό του: "Λέγεται ότι στην ηλικία των 12 ετών έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Τη διετία 1937-1939 πήρε τα πρώτα μαθήματα βιολιού στο Ωδείο Πατρών και δημιούργησε τα πρώτα του τραγούδια, συνθέσεις οι οποίες βασίστηκαν σε στίχους των Σολωμού, Παλαμά, Δροσίνη και Βαλαωρίτη, τους οποίους έβρισκε άλλοτε στα σχολικά βιβλία και άλλοτε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα ήταν οι ψαλμωδίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στις οποίες έπαιρνε μέρος ως ψάλτης."
Last edited:
tsak77
Χρῆστος Τσακίρογλου
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΓΙΑΣ
Παλαιό Μέλος
petrosgrc
Πέτρος Γαλάνης
Είχε κάνει και ο Βασίλης Σαλέας στα 1994 μαζί με τον Θεοδωράκη μία ενδιαφέρουσα διασκευή του τραγουδιού.