Ο Διάκονος το «Δεηθώμεν» το λέει πρώτα για τον Ιερέα, και φυσικά για τον Λαόν ...

[Παναγιώτης]

Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ προσφάτου ἄρθρου μας γιὰ τὰ Κατηχούμενα:

Ὁ Διάκονος τό «Δεηθῶμεν» τό λέει πρῶτα γιά τόν Ἱερέα, καί φυσικά γιά τόν Λαόν — «Τό γάρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς Ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλά καί τοῖς εἰς τόν Λαόν συντελοῦσιν», Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, αʹ ἔκδοσις, 22/7/2024​

Νομίζουμε ὅτι εἶναι σημαντικό αὐτὸ τὸ εὕρημα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, καὶ γιὰ αὐτὸ δημιουργήσαμε τὸ ἀνάτυπον.

 

[π. Μάξιμος]

Δέν ξέρω, ἀγαπητέ Παναγιώτη, γιατί ἄνοιξες καί αὐτό τό θέμα, ἀφοῦ ἐμπεριέχεται καί στό ἄλλο.
Ἐπίσης δέν ξέρω ἄν σωστά ἐπέλεξες αὐτή τήν ὑποενότητα τῶν ψαλλομἐνων λειτουργικῶν. Ἔστω...

Τί εἶναι τό «ἐκκωφαντικό» ;
Ὅτι ὁ ἱερεύς ἀναπέμπει εὐχήν καί ὅλοι συμμετέχουν διά τῆς ἀκοῆς εἰς αὐτήν τήν προσευχήν ; !!!

Ξεχώρισα τίς δεήσεις:
Στῶμεν καλῶς, δεηθῶμεν.
Ἵνα ὁ πανελεήμων καὶ οἰκτίρμων Θεὸς ἐπακούσῃ τῶν δεήσεων αὐτῶν.
Ἵνα διανοίξῃ τὰ ὦτα τῶν καρδιῶν αὐτῶν.
Καὶ κατηχήσῃ αὐτοὺς τὸν λόγον τῆς ἀληθείας.
Καὶ βεβαιώσῃ τὴν πίστιν αὐτοῦ ἐν ταῖς διανοίαις αὐτοῦ.
Ἵνα ἀποκαλύψῃ αὐτοῖς τὸ εὐαγγέλιον τῆς δικαιοσύνης.
Ἵνα δῷ αὐτοῖς νοῦν ἔνθεον, σώφρονα λογισμὸν, καὶ ἐνάρετον πολιτείαν.
Ἔτι ἐκτενέστερον ὑπὲρ αὐτῶν παρακαλέσωμεν.
Ἵνα ἐξέληται αὐτοὺς ἀπὸ παντὸς πονηροῦ καὶ ἀτόπου πράγματος.
Ἀπὸ παντὸς ἁμαρτήματος διαβολικοῦ, καὶ πάσης περιστάσεως τοῦ Ἀντικειμένου·
Ἵνα καταξιώσῃ αὐτοὺς ἐν καιρῷ εὐθέτῳ τῆς τοῦ λουτροῦ παλιγγενεσίας, τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.
Ἵνα εὐλογήσῃ τὰς εἰσόδους αὐτῶν καὶ τὰς ἐξόδους, πάντα τὸν βίον αὐτῶν.
Ἵνα κατευθύνῃ αὐτοῖς πάντα τὰ προκείμενα πρὸς τὸ συμφέρον.

ἐγείρεσθαι

Τὸν ἄγγελον τῆς εἰρήνης αἰτήσατε, οἱ κατηχούμενοι.
Εἰρηνικὴν τὴν παροῦσαν ἡμέραν, καὶ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν αἰτήσασθε.
Χριστιανὰ ὑμῶν τὰ τέλη·

Καί συμπληρώνει τό ἐξῆς «ἐκκωφαντικό» !!!

Εἶτα κλῖναι τὰς κεφαλὰς κελεύομεν, τεκμήριον τοῦ τὰς εὐχὰς ἀκουσθῆναι ποιούμενοι τὸ τὸν Θεὸν εὐλογεῖν. Οὐ γὰρ δὴ ἄνθρωπός ἐστιν ὁ εὐλογῶν, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐκείνου χειρὸς καὶ γλώττης αὐτῷ προσάγομεν τῷ Βασιλεῖ τὰς κεφαλὰς τῶν παρεστώτων. Καὶ ἐπιβοῶσιν ἅπαντες τὸ, Ἀμήν.

Τί ἄλλο εἴπωμεν... ;;;;
Διακονικές δεήσεις.
Κεφαλοκλισία κατηχουμένων.
Εὐχή (εὐλογίας κατηχουμένων) ἱερέως εἰς ἐπήκοον.
Ἐκφώνηση.
Ἀμήν.

 

[Παναγιώτης]

Δέν ξέρω, ἀγαπητέ Παναγιώτη, γιατί ἄνοιξες καί αὐτό τό θέμα, ἀφοῦ ἐμπεριέχεται καί στό ἄλλο.
Ἐπίσης δέν ξέρω ἄν σωστά ἐπέλεξες αὐτή τήν ὑποενότητα τῶν ψαλλομἐνων λειτουργικῶν. Ἔστω...

Τί εἶναι τό «ἐκκωφαντικό» ;

Πάτερ Μάξιμε εὐλογεῖτε,

τὸ θέμα τὸ ἄνοιξα ἐπειδὴ ἀφορᾶ ὅλες τὶς διὰ Προσφωνήσεως Εὐχές (Συναπτές) τῶν Ἀκολουθιῶν (καὶ ὄχι μόνον τῶν Κατηχουμένων).

Τὸ ἐκκωφαντικό εἶναι ὅτι ὁ Διάκονος τὸ Δεηθῶμεν τὸ λέει πρῶτα γιὰ τὸν Ἱερέα καὶ φυσικά γιὰ τὸν Λαόν.

"Τὸ γὰρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς εἰς τὸν λαὸν συντελοῦσιν.", Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος.

Προσωπικά, δὲν τὸ εἶχα δεῖ πουθενά, πρὶν τὴν ἔρευνά μου. Ἂν τὸ ἔχετε δεῖ κάπου ἐνημερῶστε με παρακαλῶ.

Καὶ εἶναι ἐκκωφαντικὸ ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος (+407), οὐσιαστικὰ ἐπιβεβαιώνει τὴν ῥουμπρίκα τῶν ἀρχαιοτέρων Εὐχολογίων: «Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν.»

Τί εἶναι τό «ἐκκωφαντικό» ;
Ὅτι ὁ ἱερεύς ἀναπέμπει εὐχήν καί ὅλοι συμμετέχουν διά τῆς ἀκοῆς εἰς αὐτήν τήν προσευχήν ; !!!

Ξεχώρισα τίς δεήσεις:
Στῶμεν καλῶς, δεηθῶμεν.
Ἵνα ὁ πανελεήμων καὶ οἰκτίρμων Θεὸς ἐπακούσῃ τῶν δεήσεων αὐτῶν.
Ἵνα διανοίξῃ τὰ ὦτα τῶν καρδιῶν αὐτῶν.

Δὲν ἀναπέμπει ὁ Ἱερεύς, ὁ Ἱερεύς προσεύχεται ἔνδον τοῦ Βήματος μυστικῶς, μετὰ τὸ κέλευσμα τοῦ Διακόνου "Δεηθῶμεν", ὅπως καὶ ὁ Λαός προσεύχεται παράλληλα/ταυτόχρονα κατὰ διάνοιαν μυστικῶς (ὁ Ψάλτης, Κύριε ἐλέησον, ἐκφώνως).

Ὁ Διάκονος προσφωνεῖ τὴν διὰ Προσφωνήσεως Εὐχήν, «Ὅταν γὰρ ὁ διάκονος λέγῃ» (σ. 15), ἤτοι τὴν Συναπτήν Εὐχήν, ἢ Διακονικά, ἤ ὅτι λέτε παραπάνω "δεήσεις".

 

[π. Μάξιμος]

Οἱ ἑρμηνεῖες (στίς ὑποσημειώσεις) εἶναι δικές σου.
Τό κείμενο εἶναι ἀποκαλυπτικό τῆς ἀρχαίας τάξεως καί λόγῳ ἀρχαιότητός του.
Ὁ ἱερεύς βρίσκεται ἀκόμη στήν ἄνω καθέδρα καί ἀπό ἐκεῖ, μετά τίς δεήσεις τοῦ διακόνου καί τήν κέλευση γιά κεφαλοκλισία, εὐλογῶν ὁ ἱερεύς τούς κατηχουμένους ἀναμέμπει εἰς ἐπήκοον τήν ὑπέρ αὐτῶν εὐχήν, καί στό τέλος της ἐπιβοῶσιν ἅπαντες τὸ, Ἀμήν.

Ἄσχετα μέ τό τί ἔγινε μεταγενέστερα, ἐδῶ ἔχουμε καθαρά αὐτή τήν τελετουργία.
Κι ἄν θέλεις, δέν εἶναι δυνατόν ὁ Ἁγ. Ἰω. Χρυσόστομος νά ἔγραψε τίς εὐχές γιά νά μήν ἀκούγονται...

 

[pransot]

Αγαπητέ Παναγιώτη. Το ότι το "δεηθωμεν" απευθύνεται και στον ιερέα γιατί να σημαίνει ότι ο ιερέας προσεύχεται διαφορετικά από τη λοιπή σύναξη και όχι μαζί με το διάκονο και το λαό σύμφωνα με τα διάκονικα αιτήματα; Άλλωστε ποτέ δεν νομίζω να ήταν οι διάκονοι όσοι και οι ιερείς, ώστε σε κάθε ακολουθία να υπάρχει διάκονος. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο ιερέας λειτουργεί μόνος του. Τι τον εμποδίζει να προσεύχεται ταυτοχρονα με βάση τα αιτήματα προς τον Κύριο;

 

[Grafida]

Κι ἄν θέλεις, δέν εἶναι δυνατόν ὁ Ἁγ. Ἰω. Χρυσόστομος νά ἔγραψε τίς εὐχές γιά νά μήν ἀκούγονται...

Ε βέβαια!
Γιατί ο Μέγας Βασίλειος θα ήθελε να μην ακούγονται;

 

[Παναγιώτης]

Οἱ ἑρμηνεῖες (στίς ὑποσημειώσεις) εἶναι δικές σου.
Τό κείμενο εἶναι ἀποκαλυπτικό τῆς ἀρχαίας τάξεως καί λόγῳ ἀρχαιότητός του.
Ὁ ἱερεύς βρίσκεται ἀκόμη στήν ἄνω καθέδρα καί ἀπό ἐκεῖ, μετά τίς δεήσεις τοῦ διακόνου καί τήν κέλευση γιά κεφαλοκλισία, εὐλογῶν ὁ ἱερεύς τούς κατηχουμένους ἀναμέμπει εἰς ἐπήκοον τήν ὑπέρ αὐτῶν εὐχήν, καί στό τέλος της ἐπιβοῶσιν ἅπαντες τὸ, Ἀμήν.

Ἄσχετα μέ τό τί ἔγινε μεταγενέστερα, ἐδῶ ἔχουμε καθαρά αὐτή τήν τελετουργία.
Κι ἄν θέλεις, δέν εἶναι δυνατόν ὁ Ἁγ. Ἰω. Χρυσόστομος νά ἔγραψε τίς εὐχές γιά νά μήν ἀκούγονται...

Πάτερ, ξεφεύγετε τοῦ θέματος, καὶ πᾶτε στὴν κεφαλοκλισία. Ἡ κεφαλοκλισία εἶναι ἄλλο θέμα.

 

[Παναγιώτης]

Αγαπητέ Παναγιώτη. Το ότι το "δεηθωμεν" απευθύνεται και στον ιερέα γιατί να σημαίνει ότι ο ιερέας προσεύχεται διαφορετικά από τη λοιπή σύναξη και όχι μαζί με το διάκονο και το λαό σύμφωνα με τα διάκονικα αιτήματα; Άλλωστε ποτέ δεν νομίζω να ήταν οι διάκονοι όσοι και οι ιερείς, ώστε σε κάθε ακολουθία να υπάρχει διάκονος. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο ιερέας λειτουργεί μόνος του. Τι τον εμποδίζει να προσεύχεται ταυτοχρονα με βάση τα αιτήματα προς τον Κύριο;

Στὴν Διάταξιν τῆς Λειτουργίας τὰ κελεύσματα τῆς Προσευχῆς τὰ δίνει ὁ Διάκονος, μὲ τὸ Δεηθῶμεν, μὲ τὴν διὰ Προσφωνήσεως Εὐχήν, ταυτόχρονα πρὸς τὸν Ἱερέα πρωτίστως, καὶ πρὸς τὸν Λαόν.

Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ Ἱερεύς προσευχόμενος στὶς διὰ Προσφωνήσεως Εὐχές ταυτόχρονα μὲ τὴν δική του Προσ-Εὐχή (ποὺ σίγουρα τότε ταίριαζε στὴν διὰ Προσφωνήσεως Εὐχήν, καὶ θὰ εἶχε καὶ μιὰ κοινὴ βάση ἀπὸ τὸν οἰκεῖο Ἐπίσκοπο).

Ἀργότερα, ἐπειδή οἱ Χαρισματοῦχοι Κληρικοί ἐξέλιπον, καὶ ἡ χαλαρότης στὰ πνευματικὰ ἐπῆλθε (καὶ αὐτὸ σίγουρα θὰ ἔγινε πολὺ νωρίς), καὶ φυσικά, παρεσύρονταν λίγο ἢ πολύ καὶ ἀρκετοὶ Ἱερεῖς ἀπὸ τὶς διάφορες πλάνες καὶ αἱρέσεις, τότε ἄρχισαν ἀπὸ τοὺς Πατέρες νὰ συγκεκριμενοποιοῦνται οἱ Εὐχές τῶν Ἱερέων. Πάντοτε ὅμως ἦταν, καταγεγραμμένο στὰ ἀρχαιότερα Εὐχολόγια, στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, καὶ στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ὅτι,

«Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν.»

«Τὸ γὰρ, Δεηθῶμεν, οὐ τοῖς ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς εἰς τὸν λαὸν συντελοῦσιν.»
​

​

Ὁ Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας (γιὰ τὶς Εὐχὲς τῶν Ἀντιφώνων βέβαια) λέει: «ἑκάστη εὐχή ἀνεγινώσκετο πιθανότατα, ὡς καί σήμερον, κατά τήν διάρκειαν τῆς συναπτῆς», Παν. Ν. Τρεμπέλα, Αἱ Τρεῖς Λειτουργίαι – κατὰ τοὺς ἐν Ἀθήναις κώδικας, ἐκδ. Σωτήρ, 1997, σ. 27. Συναπτές, εἶναι οἱ διὰ Προσφωνήσεως Εὐχές τοῦ Διακόνου. (βλ. ὑποσ. 12).

Ὑ.Γ. Ἂν ὑπῆρχαν διάκονοι, ἢ ὄχι, πολλοί ἢ λίγοι, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κρίνουμε ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἐποχή τὸ παρελθόν. Δὲν γνωρίζουμε τί παράδοση ἀκολουθοῦνταν σὲ αὐτὸ τὸ θέμα παλαιά. Ἕνας ἱεροδιάκονος σὲ μιὰ Μονή στὶς ἡμέρες μας, ἔμεινε 10+ χρόνια διάκονος, ἐπειδὴ δὲν ἔγινε τόσα χρόνια στὴν αὐτὴ Μονὴ νέος διάκονος. Ὅταν ἐχειροτονήθη στὴν Μονὴ νέος Διάκονος, ὁ πρῶτος ἔγινε Ἱερομόναχος.​

 

[π. Μάξιμος]

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,
Πιό συγκεκριμένη ἀπάντηση στό #3 :
Τό κείμενο πού μᾶς ἔδειξες —καί πάλιν εὐχαριστῶ— μέ τήν ἐπικέντρωση στή φράση «Τὸ γὰρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς εἰς τὸν λαὸν συντελοῦσιν», δέν εἶναι ἔνα κείμενο λειτουργικό (ναί δέν ἔχω δεῖ ἀλλοῦ αὐτό ὡς ρουμπρίκα, γιατί δέν εἶναι ρουμπρίκα), ἀλλά μιά ὁμιλία μέ θέμα τήν ἀπροσεξία, τήν ἀταξία τῶν πιστῶν κατά τήν διάρκεια τῆς θείας λατρείας, τῆς θείας λειτουργίας, ὅπου θεία λειτουργία = ἔργον λαοῦ, καί καλλίτερα, κατά τόν ἅγιο συν-τέλεση (συν-τελοῦσιν). Ἐλέγχει τήν ἀπροσεξία τῶν συν-τελεστῶν , τῶν συν-λειτουργῶν πιστῶν.
Θέλει νά πεῖ ὁ ἄγιος, ὅτι, ὅταν ὁ διάκονος ἐκφωνεῖ τά «δεηθῶμεν», δέν καλεῖ μόνον τόν ἱερέα νά προσευχηθεῖ, ἀλλά καί ὅλους.
Μέ ἄλλα λόγια, λέει, ὅτι, μή νομίζετε ὅτι ἡ λατρεία εἶναι μιά μαγεία καί ὅλα τά αἰτήματα θά εἰσακουσθοῦν μέ μόνην τήν προσευχή τοῦ ἱερέα, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική σας συμπροσευχή.

Σαφῶς αὐτό ἰσχύει γιά ὅλες τίς δεήσεις καί εὐχές.

Ἀλλά ἀπό αὐτό νά συμπεραίνεις ὅτι ὁ Ἱερεύς προσεύχεται ἔνδον τοῦ Βήματος μυστικῶς, μετὰ τὸ κέλευσμα τοῦ Διακόνου "Δεηθῶμεν", ὅπως καὶ ὁ Λαός προσεύχεται παράλληλα/ταυτόχρονα κατὰ διάνοιαν μυστικῶς (ὁ Ψάλτης, Κύριε ἐλέησον, ἐκφώνως)., Ὅτι παράλληλα, ταυτόχρονα, ὁ Ἱερεὺς προσεύχεται μυστικῶς τὴν Ἱερατική του Εὐχή, ὅτι Ὁ Ἰωάννης Φουντούλης δυστυχῶς συκοφαντεῖ..., ὅτι αὐτὸ παραβλέπεται ἀπὸ τόν Ἰωάννη Φουντούλη, ποὺ θεωρεῖ ἐσφαλμένως ὅτι οἱ Συναπτές (τὰ Διακονικά) ἀπευθύνονται μόνον πρὸς τὸν πιστόν Λαόν, καὶ ἕνα δεύτερο σφάλμα (βλ. καὶ παραπάνω), εἶναι νὰ θεωρεῖ τὴν Εὐχὴ τοῦ Ἱερέως ὅτι τάχα λέγεται μετὰ τὴν τοῦ Διακόνου (τὴν θεωρεῖ ἐν σειρᾷ, στὴν σειρά, καὶ ὄχι παράλληλα-ταυτόχρονα ὅπως εἶναι τὸ σωστό, ὅπως ἔχει ἡ ἀρχαία παράδοσις). Θεωρεῖ ὅτι ἡ διὰ Προσφωνήσεως Εὐχὴ τοῦ Διακόνου «εἰσάγει», εἶναι εἰσαγωγή τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι αὐθαίρετος, λανθασμένη καὶ ἀντι-παραδοσιακή ἀντίληψις., εἶναι δικά σου συμπεράσματα, καί καλά κάνεις !

 

[π. Μάξιμος]

[Σημείωμα συντονιστή] Παρακαλούμε πολύ, διαβάζετε και τηρείτε τους κανόνες του φόρουμ (πιο συγκεκριμένα προς @Grafida).

 

[Παναγιώτης]

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,
Πιό συγκεκριμένη ἀπάντηση στό #3 :
Τό κείμενο πού μᾶς ἔδειξες —καί πάλιν εὐχαριστῶ— μέ τήν ἐπικέντρωση στή φράση «Τὸ γὰρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς εἰς τὸν λαὸν συντελοῦσιν», δέν εἶναι ἔνα κείμενο λειτουργικό (ναί δέν ἔχω δεῖ ἀλλοῦ αὐτό ὡς ρουμπρίκα, γιατί δέν εἶναι ρουμπρίκα), ἀλλά μιά ὁμιλία μέ θέμα τήν ἀπροσεξία, τήν ἀταξία τῶν πιστῶν κατά τήν διάρκεια τῆς θείας λατρείας, τῆς θείας λειτουργίας, ὅπου θεία λειτουργία = ἔργον λαοῦ, καί καλλίτερα, κατά τόν ἅγιο συν-τέλεση (συν-τελοῦσιν). Ἐλέγχει τήν ἀπροσεξία τῶν συν-τελεστῶν , τῶν συν-λειτουργῶν πιστῶν.
Θέλει νά πεῖ ὁ ἄγιος, ὅτι, ὅταν ὁ διάκονος ἐκφωνεῖ τά «δεηθῶμεν», δέν καλεῖ μόνον τόν ἱερέα νά προσευχηθεῖ, ἀλλά καί ὅλους.
Μέ ἄλλα λόγια, λέει, ὅτι, μή νομίζετε ὅτι ἡ λατρεία εἶναι μιά μαγεία καί ὅλα τά αἰτήματα θά εἰσακουσθοῦν μέ μόνην τήν προσευχή τοῦ ἱερέα, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική σας συμπροσευχή.

Σαφῶς αὐτό ἰσχύει γιά ὅλες τίς δεήσεις καί εὐχές.

Ναί πάτερ, δὲν εἶναι ῥουμπρίκα, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνει τὴν κλασσική ῥουμπρίκα: «Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν.»

"Θέλει νά πεῖ ὁ ἄγιος, ὅτι, ὅταν ὁ διάκονος ἐκφωνεῖ τά «δεηθῶμεν», δέν καλεῖ μόνον τόν ἱερέα νά προσευχηθεῖ, ἀλλά καί ὅλους." Συμφωνοῦμε.

Ὁ Ἅγιος πρωτίστως κάνει ὑπερ-ἀνάλυση τῆς διὰ Προσφωνήσεως Εὐχῆς τῶν Κατηχουμένων (τόσες σελίδες), καὶ μὲ βάση αὐτὴν τὴν ἀνάλυσιν, καυτηριάζει καὶ τὰ κακῶς κείμενα τῆς ἐποχῆς του, ἤτοι τὴν ἀδιαφορία τῶν Πιστῶν.

Πάτερ δοθείσης τῆς εὐκαιρίας ποὺ λέτε: "μή νομίζετε ὅτι ἡ λατρεία εἶναι μιά μαγεία καί ὅλα τά αἰτήματα θά εἰσακουσθοῦν μέ μόνην τήν προσευχή τοῦ ἱερέα, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική σας συμπροσευχή". Γιατί βλέπω στη σύγχρονη εποχή να χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος μαγεία σὲ σχέση μὲ τὴν λατρεία, ἔστω καὶ ὡς ἀρνητικὸ παράδειγμα; Προσωπικά, δὲν ἔχω δεῖ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ χρησιμοποιεῖ τέτοιες λέξεις, ὅταν ἐκφράζεται γιὰ τὴν Θεία Λατρεία. Ἂν γνωρίζετε, παρακαλῶ πεῖτε μου (ἢ ἀπὸ ποὺ ξεκίνησε).

Ἐν προκειμένῳ πάντως, σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν λέει ἢ ὑπονοοεῖ ὁ Ἅγιος ὅτι "ἐνόμιζον ὅτι ἡ λατρεία εἶναι μιὰ μαγεία". Ἁπλὰ καυτηριάζει τὴν ἀδιαφορία τῶν (περισσοτέρων) Πιστῶν στὴν Ἀκολουθία, ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ κάνουν κακό στὴν ψυχή τους.

«Οὐ γὰρ δὴ τοῖς τοίχοις ὁ διάκονος λέγει· ∆εηθῶμεν ὑπὲρ τῶν κατηχουμένων. Ἀλλά τινες οὕτως εἰσὶν ἀνόητοι καὶ βλᾶκες καὶ διαλελυμένοι, ὡς μὴ μόνον ἐν τῷ καιρῷ τῶν κατηχουμένων, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῶν πιστῶν ἑστάναι καὶ διαλέγεσθαι. Ἐντεῦθεν πάντα διέστραπται,
ἐντεῦθεν πάντα ἀπόλωλεν, ὅτι ἐν τῷ καιρῷ, ἐν ᾧ μάλιστα δεῖ τὸν Θεὸν καταλλάττειν, ἐν τούτῳ παροξύνοντες ἄπιμεν.»

Ἀλλά ἀπό αὐτό νά συμπεραίνεις ὅτι ὁ Ἱερεύς προσεύχεται ἔνδον τοῦ Βήματος μυστικῶς, μετὰ τὸ κέλευσμα τοῦ Διακόνου "Δεηθῶμεν", ὅπως καὶ ὁ Λαός προσεύχεται παράλληλα/ταυτόχρονα κατὰ διάνοιαν μυστικῶς (ὁ Ψάλτης, Κύριε ἐλέησον, ἐκφώνως)., Ὅτι παράλληλα, ταυτόχρονα, ὁ Ἱερεὺς προσεύχεται μυστικῶς τὴν Ἱερατική του Εὐχή, ὅτι Ὁ Ἰωάννης Φουντούλης δυστυχῶς συκοφαντεῖ..., ὅτι αὐτὸ παραβλέπεται ἀπὸ τόν Ἰωάννη Φουντούλη, ποὺ θεωρεῖ ἐσφαλμένως ὅτι οἱ Συναπτές (τὰ Διακονικά) ἀπευθύνονται μόνον πρὸς τὸν πιστόν Λαόν, καὶ ἕνα δεύτερο σφάλμα (βλ. καὶ παραπάνω), εἶναι νὰ θεωρεῖ τὴν Εὐχὴ τοῦ Ἱερέως ὅτι τάχα λέγεται μετὰ τὴν τοῦ Διακόνου (τὴν θεωρεῖ ἐν σειρᾷ, στὴν σειρά, καὶ ὄχι παράλληλα-ταυτόχρονα ὅπως εἶναι τὸ σωστό, ὅπως ἔχει ἡ ἀρχαία παράδοσις). Θεωρεῖ ὅτι ἡ διὰ Προσφωνήσεως Εὐχὴ τοῦ Διακόνου «εἰσάγει», εἶναι εἰσαγωγή τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι αὐθαίρετος, λανθασμένη καὶ ἀντι-παραδοσιακή ἀντίληψις., εἶναι δικά σου συμπεράσματα, καί καλά κάνεις !

Τὰ ἔχω ἀναλύσει καὶ δικαιολογήσει στὰ ἄρθρα:

«Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν»,

«Ἱερατικόν Συλλείτουργον»,

και στό ἄρθρο τῶν Κατηχουμένων.

 

[pransot]

Δὲν γνωρίζουμε τί παράδοση ἀκολουθοῦνταν σὲ αὐτὸ τὸ θέμα παλαιά. Ἕνας ἱεροδιάκονος σὲ μιὰ Μονή στὶς ἡμέρες μας, ἔμεινε 10+ χρόνια διάκονος, ἐπειδὴ δὲν ἔγινε τόσα χρόνια στὴν αὐτὴ Μονὴ νέος διάκονος. Ὅταν ἐχειροτονήθη στὴν Μονὴ νέος Διάκονος, ὁ πρῶτος ἔγινε Ἱερομόναχος.​

Ο διάκονος σήμερα συμμετέχει στη λατρεία Κυριακές και γιορτές σε συλλειτουργα. Καθημερινά λειτουργεί ο εφημέριος. Εσύ ο ίδιος έχεις αναφερθεί πως παλαιότερα τα συλλειτουργα ήταν σπάνια και λειτουργούνται παράλληλα περισσότεροι ναοί σε κάθε τόπο ( μοναστήρι η χωριό) με έναν ιερέα σε κάθε ναο-παρεκκλησι. Άρα η παρουσία διάκονου δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτονόητη, αλλά μάλλον πολυτέλεια σε επίσημες συνθήκες (επισκοπος-συλλειτουργο).

 

[Χριστίνα]

Πάτερ δοθείσης τῆς εὐκαιρίας ποὺ λέτε: "μή νομίζετε ὅτι ἡ λατρεία εἶναι μιά μαγεία καί ὅλα τά αἰτήματα θά εἰσακουσθοῦν μέ μόνην τήν προσευχή τοῦ ἱερέα, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ δική σας συμπροσευχή". Γιατί βλέπω στη σύγχρονη εποχή να χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος μαγεία σὲ σχέση μὲ τὴν λατρεία, ἔστω καὶ ὡς ἀρνητικὸ παράδειγμα; Προσωπικά, δὲν ἔχω δεῖ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ χρησιμοποιεῖ τέτοιες λέξεις, ὅταν ἐκφράζεται γιὰ τὴν Θεία Λατρεία. Ἂν γνωρίζετε, παρακαλῶ πεῖτε μου (ἢ ἀπὸ ποὺ ξεκίνησε).

Ἀπάντηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσσίας [Σχετικὰ μὲ τοὺς Ὀνοματολάτρες] • Ἀρχικὴ δημοσίευση στὶς 18 Μαΐου 1913 στὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας Ἐκκλησιαστικὰ Νέα. • Μετάφραση στὰ ἑλληνικὰ στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια στὶς 15 Ἰουνίου 1913. • Decision of the Holy Synod of the Church of Russia, 1913 [On the Name-Worshipping Heresy], in English.

ΥΓ. Ὑπογραμμίζω τὰ σχετικὰ σημεῖα μὲ τὸ ἐρώτημα γιὰ τὸν ὅρο μαγεία σὲ σχέση μὲ τὴν λατρεία.