Κατάληξη στο Πιστεύω στον ήχο των Λειτουργικών

#21
Πάνω σε αυτό το σημαντικό θέμα που συζητάτε για το Πιστεύω θα ήθελα να εκφράσω και εγώ την ταπεινή άποψη μου ...

Το Σύμβολο της Πίστεως , προτείνω να λέγεται απλά και χύμα και το μόνο σημείο που πιστεύω ότι πρέπει να ερμηνευθεί εμμέλως είναι το Αμήν ...

Και αυτό δεν θα πρέπει να έχει κάποια ιδιαιτερότητα ... Μια απλή κατάληξη ...

Εγώ πάντως σαν νέος στο ψαλτήρι , έχω καταλάβει ότι η απλότητα πολλές φορές υπερέχει της πολυπλοκότητας ...

Αυτά είχα να πω ....

Φιλικά Πάντα και προς όλους ...

χκ

:)
 

tsak77

Χρῆστος Τσακίρογλου
#22
Ένα ακόμη αγκαθάκι στο θέμα της ψαλμώδησης των μετά του Χερουβικού μέχρι του Άξιου εστίν ύμνους. Λόγω του ότι στη μία ενορία που υπηρετώ ψάλλω τα λειτουργικά, ενώ στην άλλη τα απαγγέλω, μπορώ να πω ότι η διαφορά (στην άνεση) είναι εμφανής. Όλο το σύμβολο της πίστεως διαβαστό μέχρι και το Αμήν. Εάν ο ιερέας δεν θυμάται την όποια προηγούμενη τονικότητα, με την εμμελή απαγγελία όλα τελείωνουν.


Γενικά το θέμα της "κύλισης" του συγκεκριμένου σημείου κατήντησε λίγο ταμπού, μεταξύ άλλων πιστεύω και διότι δεν υπάρχει η πρέπουσα ιεροπρέπεια στο ύφος της απαγγελίας... Τέλος πάντων, άσχετο.
 

domesticus

Lupus non curat numerum ovium
#23
.....
Τό πρόβλημα ἐντοπίζεται στά ἑξῆς:
1. Στήν ἑρμηνευτική προσέγγιση τοῦ νοήματος καί τῆς θεολογίας τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί στήν ἐκτροπή ἀπ᾿ αὐτό.
2. Στήν παραθεώρηση καί ὑποτίμηση τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Ὄρθρου (πού ὀφείλεται κυρίως στήν
μή συμμετοχή ἐκκλησιαζομένων

καθώς καί ψαλτῶν) καί τοῦ πλούτου τῶν ἐκεῖ μουσικῶν συνθέσεων καί ἐκτελέσεων, μέ ἀποτέλεσμα νά δωθεῖ ὅλο τό βάρος τῶν μουσικῶν καί ἐκτελεστικῶν (μέ τήν καλή ἔννοια) ἰκανοτήτων τῶν ψαλτῶν καί τῶν μεταγενέστερων συνθετῶν στή Θ. Λειτουργία, ὅπου σαφῶς ἔχουμε ἐκτροπή τοῦ νοήματος τοῦ μυστηρίου. Σ᾿ αὐτό συνετέλεσε καί ἡ

σταδιακή κατάργηση τῆς χορικῆς/χορωδιακῆς ἐκτελέσεως τῶν μουσικῶν μαθημάτων, μέ τήν καθιέρωση τοῦ σολίστα/ψάλτη (κατ᾿ ἀνάγκην),

τοῦ μή ὑπολογίζοντος πλέον κανένα, ἀλλ᾿ ἐκτρέφωντας ἐγωισμό καί ἐπίδειξη. Σ᾿ αὐτό δέν ἀπέχουν μακράν καί οἱ (ἀνυποψίαστοι) διάκονοι, ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς μέ "καλλιτεχνικά" προσόντα, ἤ γιά νά μήν εἴμαστε ἄδικοι, ἔτσι ἔμαθαν καί νομίζουν ὅτι ἔτσι ἐπιτελοῦν τό καθῆκον τους (τό αὐτό ἰσχύει καί γιά τούς ψάλτες), μάλιστα δέ ἔχουν περισσό ἄγχος οἱ μή προσοντοῦχοι γιά τό πῶς θά τά βγάλουν πέρα, μέ τίς κομψές ἤ ἄκομψες παρατηρήσεις (καί ἐκ τῶν ὄπισθεν εἰρωνεῖες) τῶν ψαλτῶν πρός αὐτούς.
...
Πoλὺ σωστὰ ἔχετε σημειώσει το πρόβλημα τῆς συμμετοχῆς τοῦ λαοῦ, μόνο ποὺ μὲ δύο ἀναγνώσματα δὲν λύνεται τὸ θέμα.

Ἄν θέλει ἡ Σύνοδος μπορεῖ νὰ λύσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τὸ θέμα μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ἀλλὰ ἀντ' αὐτοῦ περιοριζόμαστε σὲ δύο ἀναγνώσματα ὥστε νὰ ισχυριζόμαστε καὶ μόνο περὶ συμμετοχῆς τοῦ λαοῦ καὶ δῆθεν λειτουργικῆς ἀνανέωσης.

Ὁ τρόπος συμμετοχῆς τοῦ λαοῦ στὴν ψαλμωδία γνωστὸς μὲ σαφήνεια ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία.

Πολὺ ἐνδιαφέρον τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ ὁσίου Αὑξεντίου ἐν τῷ Βουνῷ τῆς Βιθυνίας, PG, 114, 1416A-D (μέσα 5ου αἰ.):

Τινὰ οὖν τροπάρια ἀπὸ δύο ρητῶν ἢ τριῶν λίαν τερπνὰ καὶ ἐπωφελῆ μετὰ ἤθους ἁπλουστέρου καὶ ἀπεριέργου διατυπώσας παρασκευάζει ψάλλειν τοὺς πάντας. Τοῦ πρώτου γὰρ ῥηθέντος πλεονάκις ἐκ διαδοχῆς καὶ πάλιν κατὰ κέλευσιν τοῦ μακαρίου τοῦ ἑτέρου κατήρχοντο· καὶ εἶθ’ οὕτως ἐκ τοῦ δευτέρου τὸ τρίτον, καὶ τὰ λοιπὰ κατὰ τάξιν. Εὔλογον οὖν καὶ τὰ τούτων ῥητὰ ἐνθεῖναι τῷ διηγήματι πρὸς ὠφέλειαν τῶν ἐντυγχανόντων. Ἔστι τοίνυν ταῦτα:
Πτωχὸς καὶ πένης ὑμνοῦμέν σε, Κύριε· δόξα τῷ Πατρί, δόξα τῷ Υἱῷ, δόξα τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, τῷ λαλήσαντι διὰ τῶν προφητῶν.
Μετὰ δὲ τοῦτο·
Στρατιαὶ ἐν οὐρανοῖς ὕμνον ἀναπέμπουσιν καὶ ἡμεῖς οἱ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν δοξολογίαν· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος· Κύριος, πλήρης ἡ γῆ τῆς δόξης σου.
Εἶτα καθεξῆς·
Δημιουργὲ πάντων, εἶπας καὶ ἐγενήθησαν· ἐνετείλω καὶ ἐκτίσθημεν· πρόσταγμα ἔθου καὶ οὐ παρελεύσεται, Σῶτερ, εὐχαριστοῦμέν σε.
Καὶ πάλιν·
Κύριε τῶν δυνάμεων, ἔπαθες, ἀνέστης· ὤφθης καὶ ἀνελήφθης· ἔρχη κρῖναι κόσμον, οἰκτείρησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Καὶ πάλιν.
Ἐν ψυχῇ τεθλιμμένῃ προσπίπτομέν σοι καὶ δεόμεθά σου, Σῶτερ τοῦ κόσμου· σὺ γὰρ εἶ Θεὸς τῶν μετανοούντων.
Καὶ πάλιν·
Ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβὶμ καὶ τοὺς οὐρανοὺς ἀνοίξας, οἰκτείρησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Εἶτα·
Ἀγαλλιᾶσθε, δίκαιοι, ἐν Κυρίῳ· πρεσβεύοντες, ὑπὲρ ἡμῶν· δόξα σοι, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν ἁγίων.
Τὸ πλῆθος μὲν οὖν τῶν παρόντων τῶν ἀπόρων καὶ εὐπόρων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, δούλων τε καὶ ἐλευθέρων, κατὰ τὸ τοῦ μακαρίου ὁρισθὲν ἀκενόδοξον μέλος, εὐρύθμως ἔψαλλε ταῦτα, οἱ μὲν αὐτῶν ἕως τρίτης ὥρας καὶ ἀπελύοντο ἐν ἀγαλλιάσει πνευματικῇ, οἱ δὲ ἕως ἕκτης προσεκαρτέρουν· αὐτὸς δὲ λοιπὸν εἰς τὸ τέλος τὸν ὕμνον τῶν τριῶν παίδων, Ἀνανία, Ἀζαρία, Μισαήλ, τῶν ἐν τῷ Προφήτῃ Δανιὴλ δι’ ἑαυτοῦ ἐπεφώνει αὐτοῖς·
Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· ἀποκρινομένων πάντων. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας


Λύσεις ὑπάρχουν γιὰ τὸ θέμα τοῦ λαοῦ, διάθεση δὲν ὑπάρχει πέραν τῶν ἡμιμέτρων, ὅπως τὸ Πιστεύω καὶ τὸ Πάτερ ἡμῶν.

ΥΓ. Τάδε ἔφη τὸ troll.
 
Last edited:

Panagiotis

Γενικός συντονιστής
#24
Να αναφέρω ότι η μελωδική και γεγονωτέρα τη φωνή απαγγελία των τελευταίων άρθρων του Συμβόλου της Πίστεως (προσδοκώ Ανάστασιν κλπ) είναι συνήθης σε ορισμένες προχαλκηδόνιες εκκλησίες (Κόπτες, Αιθίοπες).
 
Top