Μη περιμένοντας τις διευκρινίσεις του Νικολάου, θα εκφράσω κάποιες σκέψεις σχετικά με τη βυζ. μουσική γενικότερα αλλά και για τον Ιωάννη Σακελλαρίδη ειδικότερα. Αναφέρθηκε ότι ο Σακελλαρίδης έψαλλε και βυζαντινά. Η έννοια όμως ψάλλω βυζαντινά περιορίζεται στο ότι δεν ψάλλω τετράφωνα; Ο Σπ. Περιστέρης π.χ. έψαλλε τετράφωνα; Όχι. Έψαλλε όμως βυζαντινά; Ούτε. Για να κάνω πιο σαφή τη θέση μου, θα κάνω μια λίστα για να εξηγήσω τί θεωρώ ότι χρειάζεται να έχει μια ερμηνεία ενός μέλους ώστε να θεωρηθεί βυζαντινή:
1. Διαστήματα, έλξεις: Το πρώτο και κύριο. Αν αυτά δεν εκτελούνται σύμφωνα με την παράδοση της βυζ. μουσικής, δεν έχουμε ψαλτική αλλά κάτι άλλο
2. Ρυθμός: Ο γνωστός σε όλους "τετράσημος μετ' εξαιρέσεων". Χορευτικοί ρύθμοι τύπου 3/4 κλπ στη βυζ. μουσική δε συνηθίζονται παρ' όλα αυτά υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις που έχουν επικρατήσει π.χ. μεγαλυνάρια Υπαπαντής
3. Χαρακτήρες ποιότητας: Ένα πολύ σημαντικό θέμα. Τα ποικίλματα πρέπει να εκτελούνται ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός και σύμφωνα με την προφορική παράδοση. Ένα σημαντικό πράγμα σχετικά με τους χαρακτήρες ποιότητας είναι ότι πρέπει να εκτελούνται σαν ποικίλματα και όχι μετροφωνικά με το στόμα όπως κάνουν οι της σχολής του Περιστέρη.
4. Χρονική αγωγή: Η χρονική αγωγή η οποία ποικίλλει αναλόγως με το κομμάτι πρέπει να είναι σταθερή πάντα με κάποιες εξαιρέσεις (π.χ. δοξαστικά όταν θέλουμε να τονίσουμε ιδιαίτερα μια φράση ή καλοφωνικούς ειρμούς όπου η χρονική αγωγή είναι ελεύθερη)
5. Ένταση φωνής: Η ένταση της φωνής πρέπει να είναι σταθερή χωρίς πολλούς χρωματισμούς εκτός αν το επιδέχεται το κομμάτι (π.χ. το τροπάριο της Κασσιανής)
6. Εναρμόνιση: Η εναρμόνιση απαγορεύεται είτε διφωνία είτε τριφωνία είτε τετραφωνία (πενταφωνία άραγε να υπάρχει
![Stick out tongue :p :p]()
) πλην του ίσου το οποίο όμως ακολουθεί τη θεωρία των ήχων και όχι τους κανόνες αρμονίας της δυτικής μουσικής. Επίσης αποφεύγεται και η αίσθηση της εναρμόνισης που δημιουργείται όταν η μελωδία κινείται γύρω από τη συγχορδία του ήχου.
7. Ύφος- έκφραση: Αυτό έχει σχέση με το άκουσμα αλλά και με την εσωτερική κατάσταση. Το βυζ. ψάλσιμο θέλει το λεγόμενο "καρδιακό ύφος". Απλό λιτό και ιεροπρεπές. Ούτε όπερα ούτε καντάδα ούτε αμανές ουτε Καζαντζίδης...
Αν λοιπόν ο Σακελλαρίδης τηρούσε τα παραπάνω όταν δεν έψαλλε τετράφωνα, θα μπορούσα να πω ότι έψαλλε και βυζαντινά. Έτσι όμως μου φαίνεται σαν Dr. Jekyll & Mr. Hyde! Όποιος γνωρίζει περισσότερα, ας μου εξηγήσει...