Όχι, δεν υπάρχει δυστυχώς κάποια καταγραφή. Επρόκειτο για μια ομιλία με αφορμή την επέτειο της Ενώσεως της Επτανήσου με τον κορμό της Ελλάδος (21 Μαΐου). Στο Πανεπιστήμιό μας είθισται σε ανάλογες εκδηλώσεις να μην εκφωνούνται πανηγυρικοί λόγοι με την κλασική έννοια του όρου, αλλά να αναλύονται κάποια επιστημονικά θέματα που σχετίζονται με την εκάστοτε επέτειο.
Φέτος ήλθε και η σειρά της εκκλησιαστικής μουσικής. Σε γενικές γραμμές προσπάθησα καταρχήν να αναδείξω την τεράστια σημασία της μουσικής αυτής ως κομματιού της πολιτισμικής μας ταυτότητας και εν συνεχεία να διαλύσω κάποιες παρεξηγήσεις ως προς τις τοπικές παραδόσεις των Επτανήσων. Τόνισα πως, σε κάθε περίπτωση, ομιλούμε για μια μουσική του αναλογίου καί όχι του εξώστη, που σημαίνει ότι ο ψάλτης διατηρεί (ή διατηρούσε, τέλος πάντων) τον πρωταρχικό του ρόλο, περιβαλλόμενος από έμπειρους βοηθούς και παίζοντας ταυτόχρονα τον ρόλο του χοράρχη, όπως συνέβαινε και συμβαίνει σε ολόκληρη την ελληνική Ορθοδοξία. Με βάση δε κάποιες ιστορικές αναφορές, διερεύνησα της θέση της επτανησιακής παράδοσης στο δίπολο musica greca (όπως αναφερόταν η παραδοσιακή βυζαντινή μουσική σε βενετοκρατούμενα περιβάλλοντα) / ψαλτική των Λατίνων (όπως αναφερόταν η μουσική της Καθολικής Εκκλησίας από τη δική μας πλευρά), καταλήγοντας ότι πρόκειται για μία μετεξέλιξη της πρώτης, μη έχουσα άμεση σχέση με τη δεύτερη. Αυτό σημαίνει ότι, χωρίς να αποκλείονται κάποιες επιδράσεις από τη λατινική παράδοση, ο δυτικίζων χαρακτήρας της επτανησιακής ψαλτικής οφείλεται πρωτίστως σε επιρροές από τον λαϊκό πολιτισμό.
