κ. Γιάννη, ἐνω τά περισσότερα πού ἔχετε γράψει τά θεωρῶ καλά, κατά τήν ταπεινή μου ἄποψη, τό συγκεκριμένο δέν «τραβάει».
Κάνει κάτι τσαλιμάκια καί πετάγματα πού δέν τά ἔχουμε δεῖ πουθενά.
Σέ μερικά σημεια κάτω ἀπό ολίγον καί κεντήματα βάζετε σύμβολο ἐν εἳδη σταυροῦ τό ὁποῖον δέν συναντᾶται πουθενά στά συγγράμματα Χουρμουζίουω κ.λ.π μεταφραστῶν πού ἀκολουθοῦμε καί σήμερα.
Ποιός ὁ λόγος ἀφοῦ ἡ κοινότητα τῶν ἱεροψαλτῶν δέν τά γνωρίζει;
Γιά νά ἔχουμε τρόπους ἐπικοινωνίας δέν ἀρκεῖ τό ιντερνετ, πρέπει νά ἔχουμε κοινά σύμβολα.
Δημήτρη, Χριστός ανέστη!
δεν νομίζω ότι είναι υποχρεωτικό να έχετε συναντήσει κάτι κάπου οπωσδήποτε, για να "τραβάει". Ούτε νομίζω ότι όλα αυτά που ψάλλονται σήμερα έχουν μελωδικές κινήσεις που τις συναντάει κανείς κι αλλού και ειδικότερα στα κλασσικά μέλη. Και μάλλον έχουν πολύ περισσότερα παράξενα, από τα δικά μου και μάλιστα και μελωδικές κινήσεις που ουδέποτε υπήρξαν μέρος του ύφους της εκκλησιαστικής μουσικής.
Αυτά που γράφω εγώ, μάλλον τα έχετε συναντήσει, αλλά τα έχετε μάλλον ξεχάσει. Ας πώ μερικά:
1. "Ο άγγελος εβόα": δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πώ ότι περιέχει γνωστές μελωδικές κινήσεις.
2. "τη κεχαριτωμένη": για την επέκταση του "τη" με τη συγκεριμένη μελωδική κίνηση βλ. π.χ. το "
εξαπεστέλλοντο" στο Α' Εωθινό του Πέτρου, σε άτονη συλλαβή κι εκεί. βλ. π.χ. επίσης π.χ. το "Μυστή
ριον ξένον" του Πέτρου. και στις δυο περιπτώσεις η άτονη συλλαβή έχει και μεγαλύτερη διάρκεια από τις γειτονικές τις (κι από την τονιζόμενη που ακολουθεί. Και βέβαια χίλιες-δυο άλλες τέτοιες περιπτώσεις. Το ότι η άτονη συλλ. -ρι- είναι πιο ψηλά, που το παράξενο. Μήπως στο "της δεή
σεώς μου" στο Κύριε εκέκραξα του Α' δεν είναι ψηλότερα; Και σε χίλιες δυο άλλες περιπτώσεις ανάλογες. Εκτόε αν οι παλαιοί δεν ήξεραν και πρέπει εμείς να τα διορθώσουμε όλα.
3. "Φωτίζου, φωτίζου": το -τι-=κλασσικό μοτίβο (Κύλισμα). Το -ζου-, που είναι άτονη συλλαβή και επεκτείνεται πρβλ. με τα παραπάνω στο 3. Ως προς το πέταγμα δε, θα βρεί τέτοια κανείς π.χ. στους Πολυελέους (και με 4 φωνές ακόμα), πρβλ. δε και με την ανάλυση που γίνεται στο μισό χρόνο σε γραμμή Ψηφιστού-Ολίγου-Κεντημάτων. Πού το παράξενο κι εδώ;
4. "η νέα Ιερουσαλήμ": Κύλισμα (4χρόνοι) στην άτονη συλλαβή, πρβλ. το "άσατε τω Κύρίω" στο "Χριστός γεννάται του Πέτρου.
Η θέση στο -ρου-: υπάρχει αυτή η ανάλυση αντί άλλης απλούστερης, στο "Θεοτόκε Παρθένε" του Μ. Γούτα, εξ ού και ελήφθη.
5. Παραπλησίως με το 4 στο "η γαρ δόξα....ανέτειλε"
6. "χόρευε...Σιών": κλασσικές θέσεις. Το 4φωνο πέταγμα στο "νύν" βλ. π.χ. σε Πολυελέους (πχ. του Δανιήλ) μ' αυτό το μελωδικό σχήμα (ή με Κλάσμα και Γοργόν). Το 4φωνο πέταγμα στο "αγάλλου" πρβλ. με "εις τους αιώνας, Αμήν", "τα δικαιώματά σου" στη Δοξολογία Δ' Αγια Πέτρου. Τα πετάγματα χρησιμοποιούνται εδώ από μένα για την απόδοση του "σκιρτήματος" και του "χορού".
7. "Θεοτόκε": κλασσική γραμμή από τα παπαδικά και το καλοφωνικό ειρμολόγιο, γνωστή, γνωστότατη.
8. "εγ'ερσ
ει του": πρβλ. "γαρ δεδόξασται" στο "Χριστός εν πόλει του Μπερεκέτη.
9. Ως προς τα σημάδια που λές ότι δεν γνωρίζεις εσύ και η ψαλτική κοινότης, αν και δεν είναι δα και τίποτε να ρωτήση κανείς και να τα μάθει, μπορείτε κάλλιστα να τα αγνοήσετε, όπως επανειλημμένως έχω γράψει, και να ψάλετε το μέλος, όπως γνωρίζετε.
